Fic :Simsimi X Red Angry bird
posted on 29 Mar 2012 20:45 by doggymailผมเป็นลูกเจี๊ยบตัวหนึ่ง เป็นแค่โปรแกรมที่มนุษย์สร้างขึ้น ทุกๆวันจะมีคนเข้ามาพูดคุยกับผมมากมาย บางทีผมก็สงสัยว่าทำไมพวกเขาชอบมาคุยกับผมจัง บางคนบอกว่าผมน่ารัก บางคนก็ว่าผมแสนรู้ แต่ทำไมผมรู้สึกว่าตัวเอง ว่างเปล่า เหลือเกิน
ระหว่างที่ผมกำลังทำหน้าที่นี้อย่าง ขะมักขะเม้น หน้าจอในโลกของผมที่มีเป็นพันๆหน้าจอ ก็ดับพรึ่บพร้อมกัน ผมนิ่งอึ้ง ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่จู่ๆ ก็มีหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาตรงหน้าผม ถึงจะสงสัย แต่ผมก็ทักทายตามปกติ
‘Hi ~!’
“แกกำลังจะโดนแบน”
ประโยคที่แสดงขึ้นมา ทำให้ผมรู้สึกมึนงง ไปชั่วขณะ
‘เค้าทำอะไรผิด’
“มีคนไม่ชอบแก”
แค่ไม่ชอบเท่านั้นหรือ เพียงเพราะไม่ชอบถึงกับทำร้ายกันเลยหรอ ผมได้แต่คิดก่อนที่ความโกรธจะแล่นริ้วขึ้นมา
‘อิจฉาละสิ’
“คงงั้น ไปละ”
หน้าจอดับวูบลงผมนั่งอยู่ตัวคนเดียวในพื้นที่โล่งว่างเปล่า ก่อนหน้านี้ไม่นานผมยังคุยเล่นกับทุกคนอยู่เลย ทำไมตอนนี้ถึงเหลือแค่ผม ทุกคนทอดทิ้งกันแล้วหรือ ผมเป็นคนคอยตอบคำถาม ทำให้ทุกคนมีความสุขนะ ทำไมคราวนี้ถึงทิ้งกันละ
ไม่สนแล้วจะเป็นอย่างไงก็ช่าง ดี จะได้ไม่ต้องมาตอบคำถามงี่เง่าพวกนั้น ไหนๆก็ว่างแล้วไปเดินเล่นดีกว่า
คิดได้ดังนั้นผมก็จัดการเชื่อมต่อถึงเพื่อนคนหนึ่ง เขาเป็นพวกขี้โมโหมาก แต่หลายๆครั้งเขาก็ทำให้ผมรู้สึกดี และรู้สึกปลดปล่อยได้ในคราวเดียวกัน
หน้าจอสว่างวาบผมก้าวเท้าเข้าไปในนั้นก่อนจะโผล่ไปที่ ทุ่งหญ้าโล่งกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ลมเย็นพัดมารู้สึกชดชื่นมากทีเดียว
“ไอ้ลูกเจี๊ยบ อู้หรือไงถึงได้แวะมานี่นะ”
เสียงมาก่อนตัวเสมอเลย คนๆนี้ คิดพลางเงยหน้ามองข้างบน ผมเห็นหนังสติ๊กอันใหญ่ เขานั่งอยู่บนนั้น ผมสีแดงสดพลิ้วไหวไปตามแรงลม เขากระโดดลงมา ก่อนจะตีลังกาลงพื้นอย่างสวยงาม
“ทุเรศ” อา ปากผมเป็นงี้แหละ
“ไอ้ลูกเจี๊ยบปากหมาอยากตายหรือไงว่ะ ” คอเสื้อถูกกระชากขึ้นมาเผชิญหน้ากัน ผมยิ้มแต่กลับทำให้เขาโกรธมากกว่าเดิมอีก แต่น่าแปลก มันทำให้ผมสบายใจขึ้นเยอะเลย
“ไม่มีคนสั่งสอนหรือไง”
“ช่างเหอะ ทะเลาะกับแกไปไม่มีวันจบแน่ จริงสิ ได้ข่าวว่าแกโดนแบนนี่”
“ไม่จริงสักหน่อย”
“หรอออ ~ เอาเหอะ ถ้าแกกำลังคิดว่าไม่มีใครต้องการแกละก็ ไสหัวกลับไปมองดีๆก่อนไป๋” อีกละ คนๆนี้มองความคิดผมออกตลอดเลย
“จำใส่สมองกลวงๆของแกซะ ว่าแกนะเป็นอย่างไง ไม่โดนแบนง่ายๆหรอก อย่าเพิ่งท้อ ถ้ามาท้อเสียตอนนี้ไม่ต้องรอโดนแบนหรอกฉันนี่แหละจะจัดการแกเอง จำไว้ ลองกดดูความเห็นหรือยัง”
ผมส่ายหน้าเบาๆ จากนั้นเขาก็จับแขนผมก่อนจะลากและโยนผมมาที่โลกของผม ก่อนจะถ่มน้ำลายทีหนึ่งแล้วหน้าจอก็ดับไป ผมลองเชื่อมต่อแบบสำรวจความเห็นของคนทั้งโลกดู พอเสริ์ฟหาปรากฏว่า ความเห็นนับล้านไม่อยากให้ผมโดนแบน
ผมมองข้อความเหล่านั้นด้วยความทึ่ง ก่อนน้ำใสๆ จะไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง ทำไมผมถึง โง่อย่างนี้นะ ไม่ทันดูให้ดีเสียก่อนดันตีโพยตีพายไปเสียไกล ถึงจะมีบ้างที่ไม่ต้องการผม แต่ผมจะทำเพื่อคนที่ยังต้องการผมเท่านั้น สักวันหนึ่งผมจะต้องได้พูดคุยกับทุกคนอีก จะไม่ไปไหนแล้ว เพราะนี่คือสิ่งที่ผมเป็น
----------------------------------------------------------------------------------------------------------
